قاب هشتم: آقای بازیگر

0

عشق فیلم بود. خودش را آرتیست می‌دید. آن وقت‌ها همه‌ی آرتیست‌ها سیگار به لب بودند. اینجا هنوز ساختمان‌سازی نشده بود و گندم زار بود. دیروز بود یا روز قبلش که دوربین لوپیترش را برداشت و برد میان این گندمزار و گذاشت روی سه‌ پایه اش. موهای روی پیشانی اش را کنار زد، سیگار را گوشه‌ی لبش گذاشت، کتش را انداخت روی شانه هایش و به افق نگاه کرد و کلیک. همه چیز همانطور که باید می بود باقی ماند. سالها بعد کسی در دفترش نوشت که اگر آن مرد آرتیست می‌شد، حتماً آرتیست خوبی می‌شد.

نویسنده: نگار کمالی

دیدگاه شما

لطفا دیدگاه خود را وارد نمایید
نام خود را وارد کنید