پاورقی به معنای داستان یا نوشتهای دنبالهدار است که قسمتهای آن در شمارههای پیدرپی یک روزنامه یا مجله منتشر میشود. این اصطلاح از واژه فرانسوی feuilleton گرفته شده است؛ بخشی ثابت در روزنامههای فرانسوی که معمولاً در پایین صفحه و جدا از اخبار اصلی قرار میگرفت و به مطالبی مانند ادبیات، نقد هنری، فرهنگ، سرگرمی، مد و گاه داستان اختصاص داشت. این واژه در زبان انگلیسی نیز برای بخشهای متوالی یک داستان دنبالهدار به کار رفته است.
در ایران، انتشار مطالب و داستانهای دنبالهدار از دوره قاجار آغاز شد و در سالهای بعد، رمانهای ترجمهشده و آثار نویسندگان ایرانی نیز بهصورت مسلسل در مطبوعات به چاپ رسیدند. سالهای ۱۳۲۰ تا حدود ۱۳۴۵ را میتوان دوره طلایی پاورقینویسی در ایران دانست. بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و محدودتر شدن فضای سیاسی مطبوعات، داستانهای دنبالهدار اهمیت بیشتری پیدا کردند و به یکی از راههای مؤثر جذب و حفظ خوانندگان مجلات تبدیل شدند.
نویسندگانی چون حسینقلی مستعان، جواد فاضل، حمزه سردادور، صدرالدین الهی و ناصر خدایار با نوشتن پاورقیهای عاشقانه، تاریخی، اجتماعی و ماجراجویانه مخاطبان فراوانی یافتند. این داستانها معمولاً هر قسمت را در نقطهای حساس و تعلیقآمیز به پایان میرساندند تا خواننده برای دنبالکردن ادامه ماجرا، شماره بعدی نشریه را تهیه کند. مجلاتی مانند «تهران مصور»، «اطلاعات هفتگی»، «سپید و سیاه» و «روشنفکر» از مهمترین نشریات منتشرکننده این آثار بودند.
