قاب یازدهم: شب های پاریس

0

دانشجویان معترض فرانسوی در ماه می سال ۱۹۶۸ نسبت به برنامه های دولت دوگل و محدودیت‌هایی که حکومت برای آنها ایجاد کرده بود به خیابان‌ها آمدند و در عرض یک هفته، جمعیت قابل توجهی از فرانسویان را که شامل اتحادیه‌های کارگری نیز می شد با خود همراه کردند.
شارل دوگل در پی بحرانی شدن اوضاع پس از سه هفته اعتصاب و تظاهرات خیابانی کارگران و دانشجویان اعلام کرد که نمی تواند اعتراض چند ده هزار تظاهرکننده را نظر اکثریت مردم فرانسه نسبت به برنامه های خود بداند و تصمیم گرفته است که برای آگاه شدن از نظر اکثریت مردم، رفراندم برگزار کند. این رفراندم طبق برنامه انجام شد و اکثریت شرکت کنندگان با برنامه های اصلاحی دوگل مخالفت کردند. دوگل با مشخص شدن نتیجه رفراندوم از ادامه ریاست جمهوری فرانسه منصرف شد و از قدرت کنار رفت.

قبل از می ۱۹۶۸ همه چیز خاکستری، محافظه‌کارانه، مردانه و کهنه بود. بعد از آن همه چیز خیلی بهتر شد. من در ۱۹۶۸ بیست ساله بودم و فکر نمی‌کنم در طول ۲۰۰ سال گذشته هیچ سالی به اندازه ۱۹۶۸ برای بیست سالگی مناسب بوده باشد. نسل ۱۹۶۸ اقتصاد را به نفع جامعه‌ شناسی رها کردند. با این همه سرمایه‌داری در آخر بازی را برد، چرا که “هزار و نهصد و شصت و هشتی‌ها” کم‌ کم وارد زندگی شدند و ترجیح دادند تاجر شوند تا سیاستمدار. ۱۹۶۸ هیچ سیاست اصلاحیِ دیرپایی را نیافرید. اما جوان بودن در ۱۹۶۸ به معنای زندگی در بهشت بود. ۱۹۶۸ خیال پردازی را تشویق کرد. ۱۹۶۸ سالی بزرگ در تاریخ است. دانشجویان به واسطه ی این سال و آن حکومت خیابانی حق دارند تا ابد به خود ببالند. آنها و ما می توانیم برای فرزندان مان لاف بزنیم که هیچ کدام کاری به جذابیت آنچه ما انجام دادیم، نکرده‌اند!

از خاطرات دنیس مک شین نماینده پارلمان انگلیس

دیدگاه شما

لطفا دیدگاه خود را وارد نمایید
نام خود را وارد کنید