بی رحمی تحمل ناپذیر اسکار(قسمت اول)

0
اسکار

در فاصله ی چند روز مانده به هشتاد و نهمین مراسم آکادمی علوم و هنر های سینمایی و فارغ از حدس و گمان های هر ساله ی برندگان در روزهای منتهی به مراسم، می توان به ابعاد دیگر این پر سرو صداترین جایزه ی دوران پرداخت و جای عظمت اسکار می توان از بی رحمی تحمل ناپذیر آن نوشت. از آغاز برگزاری این مراسم سالیانه به جز چند مورد اسثنایی، نظرات آکادمی به ندرت با آرای منتقدان هم نظر بوده است. علاقه ی وافر اسکار اغلب به خوراک های پوپولیستی، عوامانه و خوشایند ( شیکاگو، فارست گامپ، شکسپیر عاشق) یا آثار حماسی غول آسا و عظیم (گلادیاتور، ارباب حلقه ها و …) باعث شده تا جای بسیاری از فیلم های مستقل در لیست برندگان خالی باشد. گروه کثیری از کارگردانان بزرگ و افسانه ای تاریخ سینما هیچ گاه برنده اسکار نشدند و شاید آنقدر باید فیلم می ساختند تا در آخر نامشان جایزه ی یک عمر فعالیت سینمایی را نصیب شان می کرد. در اینجا ما با فهرست بلندی از فیلم های فوق العاده ای روبرو هستیم که می توانستند در میان برندگان باشند و انتخاب نشده اند. فیلم هایی به مراتب جسورانه و ارزشمند که می توانستند آبروی اسکار را بخرند.

۱- روشنایی شهر (۱۹۳۱)
کارگردان: چارلی چاپلین
برنده ی آن سال: سیمارون ( وسلی رووگلز)
بهترین فیلم چاپلین حتی در یک رشته هم نامزد دریافت جایزه نشد. شاید دلیل این امر از سکه افتادن فیلم های صامت در سال ۱۹۳۱ بود. شاید هم این میزان بی محلی اولین نشانه های جبهه گیری آکادمی در برابر آثار کمدی بود. اما فارغ از این دلایل در آن سال هیچ فیلمی در مقایسه با روشنایی های شهر لیاقت دریافت جایزه را نداشت.

۲- صورت زخمی
کارگردان: هوارد هاکس
برنده ی آن سال: گراند هتل(ادموند گولدینگ)
در اوایل دهه سی فیلم های گانگستری کم کم پرطرفدارترین ژانر سینمایی لقب گرفتند و صورت زخمی قطعا یکی از بهترین نمونه های آن است. این فیلم از همان صحنه های نخست تاثیرگذار است و در نظر منتقدین همچنان اثری نو، بدیع و حتی شوک آور باقی مانده است. بازسازی برایان دی پالما از این اثر جالب بود اما هرگز نتوانست به پای نسخه اصلی برسد.

۳- همشهری کین(۱۹۴۱)
کارگردان: اورسن ولز
برنده آن سال: دره من چه سرسبز بود (جان فورد)
اگر چه دره من چه سرسبز بود لیاقت و شایستگی دریافت اسکار را داشت اما نه در سالی که همشهری کین و شاهین مالت هم در کنارش در لیست نامزدها به چشم می خوردند. در این روزها که نام همشهری کین به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینما در بالای تمامی فهرست های منتقدان خود نمایی می کند، واقعا به سختی باور می کنیم که این اثر در زمان خودش تنها، برنده ی بهترین فیلمنامه ارجینال شده است و از آن سخت تر باور این مسئله است که ولز تنها اسکاری که گرفت، اسکار افتخاری یک عمر فعالیت هنری در سال ۱۹۷۱ بود.

۴- غرامت مضاعف (۱۹۴۴)
کارگردان: بیلی وایلدر
برنده آن سال: به راه خودم می روم (لئو مک کری)
بیلی وایلدر بر خلاف ولز و گروه کثیری از کارگردانان بزرگ سینما برنده اسکارهای متعددی شد. دقیقش را بخواهید هفت عدد. اما نکته اینجاست که او در به دست آوردن اسکار فیلمی ناکام شد که در طول تاریخ سینما الگوی تمام فیلم های نوآر است. شاید امروزه غرامت مضاعف در مقایسه با نوآرهای پس از آن، اندکی قدیمی و کهنه به نظر برسد اما همه خوب می دانیم که هیچ کدام از این آثار، هر چه باشند غرامت مضاعف برای سینما نمی شوند.

۵- مرد سوم (۱۹۵۰)
کارگردان : کارول رید
برنده آن سال: همه چیز درباره ی ایو ( جوزف ل. منکه ویتچ)
مرد سوم شاید بهترین فیلم نوآر تاریخ سینما باشد اما فرای فیلم برداری سیاه و سفید اثر – که کاملا به حق برنده اسکار آن شد – این شاهکار کارول رید بود که در رشته بهترین فیلم باید اسکار می گرفت و در عین ناباوری حتی اسمش در میان نامزدهای بهترین فیلم هم نیامد ( حقیقت اینجا بود که تولید و تهیه فیلم در انگلستان شانس حضور آن را به حداقل رساند). با این که سانست بلوار و همه چیز درباره ایو هم فیلم های بسیار خوبی بودند و رقابت سختی در تعداد مجسمه های اسکار با هم داشتند، اما مرد سوم به عنوان مهمترین فیلمِ ژانر مورد بی مهری کامل آکادمی قرار گرفت. همچنین ولز می بایست به خاطر این فیلم برنده بهترین بازیگر نقش مکمل مرد می شد اما حتی او را مستحق حضور در میان نامزدهای این رشته هم ندانستند.

ادامه دارد…

دیدگاه شما

لطفا دیدگاه خود را وارد نمایید
نام خود را وارد کنید