بلید رانر 2049: چگونه انسان تنهاتر شد

بلید رانر 2049: چگونه انسان تنهاتر شد

این فیلم دنباله‌ای است بر فیلم بلید رانرِ ریدلی اسکات. فیلمی که در سال 1982 ساخته و با بی‌توجهی اکثر منتقدان روبرو شد. اگرچه با اکران مجدد در سال 1992 و با تدوین دوباره‌ی کارگردان تبدیل به یکی از مهم‌ترین فیلم‌های کالت دنیا و منبعی برای تحلیل ارتباط فلسفه و سینما شد.
در بین فیلم اول و این دنباله‌ی تازه از لحاظ زمانی سه فیلم کوتاه «بلید رانر: خاموشی 2022»، 2036: ظهور نکسوس و 2048: -جایی برای فرار نیست ساخته شده‌اند.
دستمایه اصلی ساخت بلید رانر، رمانی بود به نام «آیا آدم مصنوعی‌ها خواب گوسفند برقی می‌بینند؟». رمانی در 210 صفحه که «فیلیپ کی. دیک»، آن را در سال 1986 نوشته بود. داستانی آخرالزمانی که شهری را به تصویر می‌کشید که جز تاریکی و سردی و تنهایی چیز دیگری نداشت.


بلید رانر 2049
Blade Runner 2049
کارگردان: دنیس ویلنوو (سیکاریو، ورود و…)
نویسنده: همپتن فنچر، مایکل گرین بر اساس رمان «آیا آدم مصنوعی ها خواب گوسفند برقی می بینند؟»
ژانر:  علمی – تخیلی، نئو نوآر
مدت زمان: 163 دقیقه
محصول: آمریکا 2017
خلاصه فیلم:  سال 2049، سی سال بعد از وقایع فیلم اول، بلید رانرِ جدید، رازی مخفی شده را کشف می‌کند و سفری برای یافتن ریک دکارد بلید رانر قبلی آغاز می شود.


واکنش منتقدان:

جردن فارلی[توتال فیلم]
2049 داستان کارآگاهی نئو نوآری است با ضرباهنگ سنجیده و به قاعده و غنای مضمونی که اکشن هیجان انگیز را به نفع درون مایه ای اندوهبار در باب انزوا، هویت و معنای انسان بودن کنار می گذارد. از هر جهت دنباله ای راستین بر بلید رانر که خود شاهکار تعالی دهنده ی ژانرش بود.

جکی کی کوپر[هافینگتون پست]
آرتور سی. کلارک زمانی گفته بود: « دو احتمال وجود دارد، یا ما در این دنیا تنها هستیم، یا موجودات دیگری هم حضور دارند، و هر دو احتمال به یک اندازه وحشت آورند.» در لس آنجلس و با آینده ی سرد و بی رحمی که در دنیای بلید رانر می بینیم، به نظر می آید احتمال اول درست است. ولی همین مساله ما را با تردیدهای بیشتری مواجه می کند. به تدریج ترغیب می شویم که ابرهایی که آسمانِ بالای سرمان را پوشانده اند کنار بزنیم و به حقیقت ماجرا پی ببریم.

ریچارد روپر[شیکاگو سان-تایمز]
این فیلم را باید در زمره دنباله هایی مانند پدرخوانده ۲، ترمیناتور ۲ و بیگانگان جا داد. فیلم‌هایی که ادامه داستان یک فیلم دیگرند اما به اندازه اثر کلاسیک اصلی، ارزشمندند.

پیتر تراورس[ رولینگ استون]
فیلم 2ساعت و 43 دقیقه است. یعنی چهل و پنج دقیقه طولانی تر از فیلم اول. برای کسانی که مانند خود من به بلید رانر اعتیاد دارند، هر دقیقه ی این اثر مبهوت کننده ضیافتی است بصری و به غایت برانگیزاننده. معلوم می شود درون مایه ی معنای انسان بودن هنوز کارآمدی اش را از دست نداده به خصوص در عصر ترامپی که از مهاجرین خواسته می شود تا انسان بودن خودشان را اثبات کنند!

برایان بیشاپ[سایت ورج]
با وجود برخی نواقص یک نکته درباره ی بلید رانر 2049 واقعا خوشایند است. این فیلم سعی می‌کند عمیق، غنی و پیچیده باشد. در این سال‌ها آنقدر به بلاک باسترهای پیش‌پاافتاده عادت کرده ایم که تقریبا بهت‌آور است شاهد یک فیلم بزرگ علمی- تخیلی باشیم که چنین بازیگرانی دارد و سعی کرده از عهده چنین وظیفه دشواری بربیاید. جاه‌طلبی و توجه دقیق در هر فریم این فیلم مشهود است.

هیدئو کوجیما، بازی‌ساز بزرگ ژاپنی (سری بازی های متال گیر)
بالاخره بعد از ۳۵ سال، یک دنباله‌ی واقعی برای فیلم اصلی منتشر شد. نه یک ریبوت یا یک چیز تکراری، بلکه دنباله‌ای مستقیم. رازهایی که درون فیلم اصلی وجود داشت، در طول این ۳۵ سال بی‌وقفه بیشتر از قبل شده بودند و سؤالات بسیاری بی‌پاسخ رها شده بود. بلید رانر ۲۰۴۹ در ساختار زیرین خود و توجهش به جزییات کاملاً به نسخه‌ی اصلی وفادار است، ولی در عین حال جهان‌بینی خاص خود را دارد؛ این یک کار معجزه‌آسا است.

جیمز براردینلی [ریل ویوز]
«بلید رانر 2049» نه یک فیلم اکشن علمی- تخیلی تمام و کمال و نه یک فیلم درباره ماموریت‌های فضایی است. این فیلم داستانی است جدید با ایده‌هایی تازه و هدفی نو. فیلم مسیرهای منحصر به فردی را در جهانی که مشابه فیلم قبل و البته در عین حال متفاوت از آن است، خلق می‌کند.

استفانی زاکارک [مجله تایم]
حتی اگر بپذیریم که «بلید رانر 2049» اصالت خود را فراموش نکرده و به فیلم اول وفادار مانده، با این همه اما باید گفت راه خود را گم کرده است. حال و هوای تصاویر زیاده از حد دستکاری شده؛ در واقع فیلم مثل یک ظرف بزرگ شده تا بتواند هر ایده تصویری جذابی که کارگردان به ذهنش رسیده را با خود حمل کند.

آلونسو دوارده[رپ]
فیلم «بلید رانر 2049» در مورد آنچه که اتفاق می‌افتد، نیست. در مورد این است که این دنیای وحشتناک و در عین حال زیبا در مورد زندگی و واقعیت به ما چه می‌گوید.

ای.او.اسکات[ نیویورک تایمز]
بلید رانر 2049 به عنوان یکی از علائم ارجینال پست مدرن ترکیبی است از یک  نوستالژی کنجکاوی برانگیز و یک پیش گویی دستوپیایی که یک لحظه ی مالیخولیایی خودآگاهانه را  ثبت می کند و آن را در تمام طول فیلم بسط و گسترش می دهد.

تیزر فیلم بلید رانر با زیرنویس فارسی اختصاصی پتریکور:

Latest

درباره «ویتالینا وارلا» نوشته ژاک رانسیر

اصل این متن به زبان فرانسه در شماره صد و پانزدهم مجله ترافیک در سپتامبر 2020 منتشر شده و ترجمه‌ی زیر از برگردانِ انگلیسی...

تحول شخصیت در فیلم «پرنده رنگین» ساخته‌ واتسلاو مارهول

واهمه‌های با نام و نشان! واتسلاو مارهول در آخرین فیلم خود، پرنده رنگین که بر اساس رمانی به همین نام اثر یرژی کوشینسکی ساخته‌شده، داستانِ...

کنکاش ناتمام ساعدی

غلامحسین ساعدی از «بادِ جن» تا «دایره مینا» اینکه حضور غلامحسین ساعدی در سینمای ایران باعث پیدایش «موج نوی سینما» و یا بخشی از دگرگونی‌های...

گفتگو با کوئنتین تارانتینو؛ زندگی و مرگ در لس آنجلس

شاید تصور آنکه دو نامِ به‌ظاهر متناقض برگرفته از دو سنت سینمایی متفاوت در کنار هم به‌عنوان محبوب‌ترین فیلم‌های یک مجله‌ی سینمایی فارسی‌زبان در...

بهترین فیلم‌های سال 2020 به انتخاب منتقدان و نشریات خارجی

این لیست به‌تدریج تکمیل می‌شود. بهترین فیلم‌های دهه (۲۰۱۹-۲۰۱۰) به انتخاب منتقدان بین‌المللی و نشریات خارجی بهترین فیلم‌های سال 2019 به انتخاب منتقدان...

نگاهی به فیلم «ناگهان درخت» ساخته‌ صفی یزدانیان

پسانوگرایی با طعم افسوس ایده‌های نظریِ سینما همان‌قدر که راهگشا هستند به همان اندازه می‌توانند مرزبندی اثر هنری را به محدوده‌ی خطرناکی سوق دهند که...

Read More

Comments

دیدگاه شما

لطفا دیدگاه خود را وارد نمایید
نام خود را وارد کنید