روزمرگی های آقای م.هیس (قسمت چهارم)

0
روزمرگی های آقای م.هیس

روز دهم/ بیست و یکم دی ماه ۱۳۹۶
پیش از طلوع آفتاب
صدایی که از مناره مسجد نزدیک می آمد، خیلی ضعیف بود و قاعدتاً نباید می توانست بیدارم کند. روزی که به این خانه اثاث کشی می کردیم، آقای مستاجر قبلی گفت که اینجا فقط یک عیب دارد و آن هم صدای اذان مسجد است که خواب آدم را منقص می کند. اولین صبحی که اینجا بیدار شدم فهمیدم که آقای مستاجر قبلی خوابش خیلی سبک بوده و پس از آن هم تا همین امروز، اذان این مسجد را نشنیده بودم.
حال روحانی عجیبی دارم. مثل این است که دوست داشته باشم خودم را به درب مسجد برسانم و هر کسی را که می آید بغل کنم. این احتمالاً یعنی که مثل سگ از چیزی می ترسم. قاعدتاً از اعدام که معمولا در چنین ساعتی از روز انجام می شود.
بلند شدم و یک وضوی خیلی دقیق گرفتم. مراقب بودم که حتماً به همه جای اعضای وضو آب برسد و مانعی بر روی پوست نباشد. مخصوصاً مسح سر را خیلی با دقت انجام دادم که آب مسح با آب صورت مخلوط نشود. وارد مسجد که می شدم، خودم را آماده کردم که یک “سلامٌ علیکم” بلند بگویم به جمع و ثواب پیش قدم شدن در سلام را ببرم ولی اساساً کسی در مسجد نبود. پیرمرد خادم داشت سجاده آقا را یک جایی وسط های شبستان پهن می کرد و من را که دید بهت زده و بلاتکلیف در چارچوب در ایستاده ام، بلند سلام کرد و با دست اشاره کرد که بروم داخل. جواب سلامش را با سر دادم و رفتم کنار ستون نشستم تا در حال روحانی خودم غرق شوم. یک ربعی از اذان گذشته بود که آخوند بسیار جوانی با عمامه ی سیاه از در وارد شد و پشت سرش یکی دو تا پیرمرد دیگر آمدند داخل. با من و آقا و پیرمرد خادم شدیم پنج نفر. آقا که الله اکبر را گفت، توی دلم گفتم که انشاالله در روز اعدام هم، این ساعت مومنین خواب هستند.

روز دهم/بیست و یکم دی ماه ۱۳۹۶
بعد از ظهری آلوده
روز پلاکم نبود. چند روز گذشته به دلیل آنچه “تدابیر ویژه برای کاهش آلودگی هوا” می نامند، طرح زوج و فرد از درب منزل اجرا می شد و لابد امروز هم. هیچ بنزین نداشتم و با نذر و نیاز به پمپ بنزین رسیدم. همین تغییر مسیر کوتاه برای پر کردن باک بنزین باعث شد ناچار باشم مسیر را از جایی ادامه دهم که می دانستم افسر راهنمایی و رانندگی کمین می کند. تا از داخل فرعی به خیابان اصلی پیچیدم، دیدمش که کنار خیابان ایستاده بود و بلافاصله با هم چشم در چشم شدیم. برای لحظه کوتاهی علاوه بر طرح ، عکس جنازه ها و آن گودالِ قبر هم به یادم آمد و بی اختیار سرعتم را کم کردم و همینطور خیره به افسر جوان ماندم که بالاخره دستش را بلند کرد و با اشاره به من فهماند که کنار خیابان توقف کنم. پیاده و تسلیم شدم. گواهینامه و کارت ماشین را گرفت و چند قدم دور شد. دوباره برگشت و برگ جریمه را دستم داد. نگاه کردم. نوشته بود استعمال دخانیات و خوردن و آشامیدن در هنگام رانندگی. سرم را که بلند کردم داشت از من دور می شد. گفتم جناب سروان پس طرح چی؟! بدون این که رو برگرداند دستش را تکان داد و گفت طرح نیست. سیگار نکش…

روز یازدهم/ بیست و دوم دی ماه ۱۳۹۶
پاسی از نیمه شب گذشته
از سر شب چند تلاش ناموفق برای نوشتن وصیت نامه داشته ام. گفتم از فردا صبح که خودم را به پلیس آگاهی معرفی می کنم، بعید نیست دستم از دنیا طوری کوتاه شود که مجال وصیت نباشد. چند بار شروع و پایانش را که می شد از وصیت نامه های کلیشه ای تقلب کرد نوشتم ولی وسطش را ماندم که چطور باید پر کنم. یک قاتل که قرار است برود اعدام شود چگونه وصیت نامه می نویسد؟ بعد هم مگر برای کسی غیر از سازندگانِ جرثقیل اهمیت دارد؟ اعدام با جرثقیل، بعید ترین نوع مرگی ست که ممکن بود برای خودم متصور باشم. حالا شاید بد نباشد در وصیتم بنویسم لطفا من را با جزثقیل اعدام کنید، بلکه به این بهانه شرکت های سازنده جرثقیل را متقاعد کنم که از تحریم فروش این ابزار به دلیل استفاده از آن در مراسم اعدام کوتاه بیایند.
می گویند آدم باید هر شب وصیتش زیر سرش باشد. اگر همه این طور عمل می کردند، بستگان متوفی برای پیدا کردن وصیت‌نامه این قدر معذب نمی شدند که شبانه لازم باشد بروند گاو صندوق دفتر و منزل را کنترل کنند و هزار سوراخ سنبه را بگردند بلکه چیزی پیدا کنند که تکلیف خودشان را برای مراسم خاکسپاری بدانند. صاف می رفتند وصیت را از زیر بالش بر می داشتند و خلاص. این روزها هم که دیگر توی بساط کسی خبر از زمین های عباس آباد و باغ لواسان و ویلای شمال نیست که بچه ها کنجکاو باشند قبل از فوت آدم بفهمند چی به کی می رسد. فقط قرار است تکلیف اقساط بانک و بدهی به خویشان و اقربین مشخص شود و برای این قبیل امور هم کسی در زمان حیات آدم به زیر بالشش سرک نمی کشد.
روز یازدهم/ بیست و دوم دی ماه ۱۳۹۶
بعد از طلوع آفتاب
به محض این که چشم باز کردم دست بردم زیر بالش و دیدم وصیتنامه هنوز سر جایش هست. از شدت نوری که از پنجره می تابید هم مبرهن بود که نماز صبح قضا شده است. آن حال روحانی و ترس از فاجعه، گویا بیش از یک شبانه روز دوام نداشت. وصیت نامه را چنان ریز ریز می کنم که احتمال دچار شدنش به سرنوشت اسناد ریز ریز شده لانه ی جاسوسی وجود نداشته باشد. لبخندی می زنم به این که آمریکایی ها آدم های ساده ای هستند. اسناد مهم را، هم باید به طور افقی پاره کرد و هم عمودی.
یادم می آید که امروز دو جلسه کاری مهم و پشت سر هم دارم. تقویمم در گوگل را باز می کنم و برنامه مراجعه به آگاهی را حذف و جلسات را بر می گردانم سر جایشان. برای خریت کردن همیشه وقت هست.

ادامه دارد…

قسمت پیشین

دیدگاه شما

لطفا دیدگاه خود را وارد نمایید
نام خود را وارد کنید